boos boos boos.

O My God. Ik moet het opschrijven.
Ik ben echt pissig. Maar écht pissig. In de trant van dat het voelt alsof iemand een vuurtje in me heeft aangestoken dan me nu van binnenuit opvreet.
En het ergste is nog dat het me is verboden om dit soort dingen te mogen bloggen, vanwege, omdat, weetikveel. Privacy ofzo? En als ik daaraan denk wordt ik nog veel bozer. En ook een beetje verdrietig van machteloosheid, omdat ik geen zin heb om in een 'warzone' te wonen en graag de algemene vrede wil bewaren hier in huis, doe ik maar wat men me zegt. Maar misschien is het tijd om mijn maandelijk inkomsten bij elkaar op te tellen, een nieuwe baan te zoeken en gewoon uit huis te gaan, want ik voel me hier niet meer zo lekker.
Ik vind het niet leuk meer dat mijn keuzes me uit handen genomen worden omdat ik de 'verkeerde' keuzes  maak.
Ik denk niet dat ze - en ze zijn in dit geval mijn 'ouders' (en dat zet ik tussen aanhalingstekens omdat ik eigenlijk te boos ben om aan stiefvadertje lief te referen als zijnde mijn 'ouder') - begrijpen dat het míjn keuzes zijn. En ik denk ook niet dat ze begrijpen dat het voor mij niet als een 'verkeerde' keuze voelt.
Ik krijg alleen maar blabla-toekomst en blabla-verantwoordelijkheid en blabla-reputatie over me heen en ik ken niet eens een nummer dat ik op mijn viool kan spelen dat boos genoeg klinkt om het te kunnen uiten. En er bestaan geen woorden ook.
Misschien moet ik een paar rondjes hard gaan lopen.
En ik zweer dat die twee kilo's die ik deze week ben kwijtgeraakt verdwenen zijn vanwege de stress.

Als het zo voelt als je binnenkomt is het geen 'thuis'. Dan is het gewoon 'huis'.

vliegen

Getver, vandaag zit mijn hoofd weer zo vol met gedachten dat ik nieteens rustig kan lezen zonder dat mijn leven verstrikt raakt met dat van de personages in mijn boek. Ik weet niet waarom mijn ouders erop staan om me eens in de zoveel tijd zo'n verschrikkelijk opgesloten gevoel moeten bezorgen. To keep me on my toes ofzo, me eraan herinneren dat ik het huis niet uit ben en me dus moet houden aan hun regels? Waarom is het nog steeds nodig om met die dreiging in hun stem tegen me te spreken, en me dan aan te kijken alsof ik met onmiddelijke ingang mijn gedrag aan moet passen, mijn acties ongedaan moet maken en hen ook nog op mijn blote knietjes moet bedanken omdat ze me hebben gered van een zekere ondergang?
Misschien vind ik het wel fijn om in hoog tempo op een afgrond af te stevenen en pas tijdens de val te ontdekken of ik eigenlijk wel kan vliegen.
Ik ga niet doen wat ze willen omdat zij dat willen. Ik wil doen wat IK wil omdat ik dat wil en als dat soms hetzelfde is als wat zij willen, is dat alleen maar fijn. Ik snap best dat ze me willen behoeden voor fouten die ze misschien zelf ooit hebben gemaakt, maar ik wil mijn eigen fouten graag maken. Maakt niet uit dat ik af en toe pijnlijk op de bodem van die afgrond terecht kom.
Des te fijner voelt het als ik er die ene keer achter kom dat ik kan vliegen.

ik dacht in dicht

Ik lig op mijn bed en ik luister naar muziek
Die ik niet hoor
Want ik tel de sterren op mijn plafond
Ik ben al bijna bij duizend


Bahahaha! De aanhouder wint! Zie je wel dat ik dichterlijk was vandaag?

zonnige stemming

Ik ben vandaag in een vrij dichterlijke stemming, mede dankzij dit weekend, maar eigenlijk vooral omdat ik gisteren een hele hoop oude hyvesblogs heb herlezen. Ik kwam erachter dat ik toch wel een aantal erg mooie en erg kloppende zinnen heb geschreven. Gisteren was ik nog van plan die hier allemaal neer te kwakken, om op te scheppen, maar halverwege besloot ik dat dat stom was en dat ik eigenlijk maar veel beter kon proberen om nieuwe te schrijven. Ik wacht wel met mezelf citeren tot ik echt iets bereikt heb in mijn levn. Of ik doe het nooit en ik zorg gewoon dat andere mensen me citeren - als dat geen mooi streven is?
Enniewee, de zon scheen, en schijnt nog steeds, en schijnt zelfs nog een beetje als hij eigenlijk onder is - maar dan bij mij van binnen. En dat de ns me hard van achteren naaide - excuse my french, en dat ik te laat was en mijn colleges niet bijster interessant, ben ik toch nog wel een nogal blij. Omdat ik de liefste klsgenoten heb, en ook de liefste vrienden en ik steeds maar nieuwe leuke mensen leer kennen.
Eigenlijk ben ik al vanaf eind augustus heel blij, ten tijde van de eerste schooldag. Dat is toch mooi? Mijn moeder gelooft zelfs weer in me! (Zeg ik met een licht ironische zweem)

Maatgoed, even terug naar die dichterlijke stemming en kijken wat we er vandaag uit kunnen krijgen. Ik vind het wel een beetje eng, want ik heb al een jaar lang niets anders dan vreselijk geforceerde prut geschreven. En daar geef ik iemand de schuld van, niet mezelf. Nou ja, een beetje mezelf.

De zon gaat al onder
Ik zit in de trein
ik wil best naar huis
Maar ik zit hier zo fijn!

Tsja. Sorry man. Beter ga ik nog wat aankloten met pen en papier...

Het Echt Oud Zijn-schap

Ik haat het dat dunne oude mensen er altijd zo breekbaar uit zien. Ze stimuleren mijn jank-reflex. Maar mollige oude mensen hebben hartproblemen en/of diabetes.
Het is dus kiezen of delen: heuptransplantatie of hartfalen...
Wat me op het volgende punt brengt, namelijk het fenomeen 'oud worden'. Dat zie ik dus helenaal niet zitten. Ik vond twintig worden twee wekeb geleden al een complete ramp, zo niet een crisis, of de zevende laag van de hel. Maar stel je voor dat ik op een dag zo'n kromme breekbare bejaarde ben! Of the other way around. Natuurlijk zitten er coordelen aan het oud-zijn, en daarmee bedoel ik het Echt Oud Zijn. Bijvoorbeeld dat je altijd mag zitten in de bus. En dat je luidkeels mag klagen over 'die jeugd van tegenwoordig'. En dat je je kleinkinderen belachelijk mag verwennen, en nog maar een keer tegen je eigen kinderen mag zeggen dat ze het nog steeds niet goed doen en dat ze niet vaak genoeg langskomen. En je kan het leven van je schoonzoon een living hell maken uit wraak op alle mannen.
Dat zijn dan toch weer een paar dingen om naar uit te kijken.
Misschien valt het allemaal toch wel weer mee met dat Echt Oud Zijn. Ik verheug me er ook op om terug te kunnen kijken op mijn leven en dan te kunnen zeggen: dat heb ik toch maar mooi allenaal gedaan!