Leugens.

Ik zat gisteren The Invention of Lying te kijken, een film die gaat over de wereld waar 'liegen' er niet ingeëvalueerd is. Niemand kent het concept 'liegen', iedereen spreekt constant de waarheid. Het is erg verfrissend en het deed me denken dat ik het zelf ook maar eens moet proberen. Omdat, in een wereld waar niemand liegt en elkaar de hele tijd de waarheid vertelt, ook alles out in the open is. Je zegt niet dat je het een mooie baby vind als je het een spuuglelijke baby vind. Dan zeg je 'dat is de lelijkste baby die ik ooit heb gezien en hij is nieteens een beetje schattig'. En als je iemand volstrekt onaantrekkelijk vind dan zeg je 'ik vind je volstrekt onaantrekklijk, je bent te dik, je hebt een spleet tussen je tanden en je ogen staan scheef'. Niet eens stukken van de waarheid verkappen he, gewoon alles alles alles wat je denkt vertellen. Soms ook ongevraagd.
Het lijkt een hele wrede wereld, maar is een wereld waarin we constant liegen of 'de waarheid verzachten' niet veel wreder?
In die film belt dat meisje die lelijke gozer op om te zeggen dat ze er nog eens goed over nagedacht heeft, maar dat ze way out of his league is, dat ze geen lelijke dikke kinderen van hem wil en dat ze niet meer zullen daten.

Ik heb nog nooit een smsje van een jongen gehad waarin hij zei dat ik geen leuke grapjes maak, uit mijn mond stink en bovendien niet kan zoenen en dat hij me dus never nooit meer hoeft te zien. Ik zou wel gekwetst en kwaad zijn als zoiets gebeurde, maar ik zou ook niet nog weken aan hem blijven denken en me afvragen waar het mis was gegaan en waar het dan precies aan lag.
Haha, of een smsje van de strekking

'Ik heb helemaal geen zin om je terug te smsen. Ik heb leukere dingen aan mijn hoofd en je irriteert me mateloos. We gaan niet daten. Laat me met rust.'

Refreshing, of niet?

En dan zou ik ook soms kunnen zeggen:

'Ik wil je niet meer zien want ik vind je niet leuk, je kan niet zoenen en ik ben mijlenver intelligenter dan jij. Stop met tegen me praten want ik antwoord alleen uit beleefdheid.'

In een wereld waar niet gelogen wordt zullen nooit misverstanden bestaan. Natuurlijk bestaat er dan waarschijnlijk ook geen God (discussiepuntje) en ik kan me voorstellen dat dit enigszins deprimerend kan zijn. Er bestaan geen films, want er bestaat geen fictie wat ook de creativiteit voor een groot deel aan banden legt. Niet helemaal natuurlijk, want er zal muziek bestaan en beeldende kunst - dat zijn geen leugens, maar boeken zullen lang niet zo interessant zijn. Een wereld zonder Harry Potter! (of Twilight!) Een wereld zonder advertenties, in elk geval niet met de overtuigingskracht die ze nu hebben. Mijn hele studie zou volslagen nutteloos zijn.

Maar dit alles betekent natuurlijk niet dat er geen gulden middenweg is. Wel een hele moeilijke gulden middenweg. In een wereld waarin iedereen constant eerlijk is kun je het elkaar makkelijker vergeven als je randomly tegen collega's, klasgenoten of mensen op straat zegt dat je lelijk vind, of arrogant, of dat je ze gewoon ronduit niet mag. Of dat je de hele tijd op de straathoek aan iedereen de liefde staat te verklaren, commentaar levert op elk gespierd wasbordje of op elk paar lekkere tieten en je met een uitgestreken gezicht zegt dat je 'het daar wel op zou kunnen'.
Ik heb het eigenlijk voornamelijk over het ontwijken van ongemakkelijke sociale situaties. Zodat je de mensen die jou niet mogen en de mensen die jij niet mag makkelijker uit de weg kan gaan. Zodat het meteen duidelijk is als iemand jou niet leuk vind, of jij iemand niet leuk vind. Zodat je het gewoon zégt als een bepaalde combinatie van kledij niet flatteus is voor het achterwerk.

En ik zou zeggen dat ik de daad direct bij het woord wil voegen, maar dat durf ik helaas niet. Ik ben er nog niet helemaal klaar van, maar I'm getting there. Misschien doe ik het morgen.

(de kleur van deze blogger heeft trouwens bijna dezelfde kleur als de muren in mijn kamer die ik net heb geschilderd!)

op de vrije loop

Af en toe worden we verliefd, dat is nu eenmaal zo - maakt niet uit of je probeert het niet te zijn of niet te worden, iedereen is een keertje de lul. En als je verliefd wordt op iemand van hetzelfde geslacht terwijl je dat helemaal niet verwacht had ben je dubbel de lul, omdat je dan behalve met een verliefdheid waarschijnlijk ook nog met een identiteitscrisis zit, maar daar hebben we het nu niet over.

Ik heb het over verliefd zijn en dat je dan af en toe je fantasie op de vrije loop laat. Voor je het weet zit je met drie kinderen en ben je allebei twintig kilo zwaarder, met een huis en een killer hypotheek en een absolute rotbaan.

Oke. Ik zie het meestal niet zo strontkleurig voor me. Maar als ik mezelf succesvol carrière zie maken, zijn daar nooit een man en kinderen bij betrokken en als ik mezelf zie met man en kinderen zit er geen succesvolle carière in het pretpakket. En kijk, er is nog altijd de combinatie van die twee, maar ik wil - dat weet ik nu al - degelijke opgevoede kinderen met discipline, zodat ze betere keuzes maken dan ik tot nu toe gedaan heb.

Wat ik wel strontkleurig voor me zie (en ik gebruik nu even het woord 'strontkleurig' omdat dat volgens mijn inzichten lijnrecht tegenover de uitdrukking 'rooskleurig' staat) is of ik überhaupt nog iemand zal ontmoeten om verliefd op te worden, op een gegeven moment mee samen te wonen, laat staan in het huwelijksbootje te stappen. Wat belachelijk vooruitstrevend en lichtelijk gestoord klinkt voor iemand van twintig, maar het tegenwoordig meer te maken met mijn state of mind dan dat ik, zoals vroeger, geloof dat er niemand verliefd op mij kan worden. Ten eerste is die state of mind dat ik altijd veel te negatief ben over de levensduur van wat voor relatie dan ook - wat ervoor zorgt dat ik vrijwel altijd gelijk krijg over die levensduur (lopend van een week tot anderhalve maand).

En ten tweede vind ik de jongens die verliefd op mij worden zelden tot nooit leuk. Is een soort van logisch, want de jongens waar ik in het verleden verliefd op ben geweest vonden mij ook zelden tot nooit leuk en ik geloof er heilig in dat dit voor toch zeker de helft van de wereldbevolking moet gelden.

Sommige mensen hebben een talent ontwikkeld dat  ervoor zorgt dat jongens meteen een relatie met ze willen (Eef) en sommige mensen hebben een talent ontwikkeld dat... Nou ja, mijn talent.

Niet dat ik de hoop opgeef of dat ik echt geloof dat ik op mijn veertigste samenwoon met drie katten en een schommelstoel, want dan zou ik mijn goede voornemen om positief in het leven te staan en alles met open armen te ontvangen natuurlijk onwijs breken. Maar dat neemt niet weg dat het moeilijker is dan het lijkt om 'open hearted' en 'open minded' te zijn als je dat al een hele tijd niet meer geweest bent - volgens de teller het laatst in 2008.

Waardoor ik uiteindelijk alleen maar kan blijven dromen dat ik gecast wordt voor een lingerie-fotoshoot en duizenden mannelijke scholieren zullen uitroepen 'DAT LIJF' en ik uiteindelijk menig tienerkamer kan flatteren en hun fantasieën op de vrije loop kan laten gaan.

Klagen.

Kijk. Ik was altijd een fervent blogger (of spel je dat vervent? Of verfent?). Maar ik durf niet meer. Ik kan niet werken in die blogger van google. Ik blogde altijd op hyves. 

Hier staan de kleuren me niet aan en het tekstvlak op de verkeerde plek, het lettertype is niet goed - ik hou niet van Times New Roman (wie wel), want het is hopeloos verouderden ik kan het weten want dat heb ik op school geleerd. Het klopt niet.

Dan heb ik iets in mijn hoofd, of nou ja, niet 'iets' maar woorden en een aantal volzinnen, en dan sla ik de blogger open en het is patsboem weg. Vandaar ook de onbeholpenheid van de blogs de laatste tijd. Mijn hele gedachtengang wordt onderbroken door deze digitale faalsite.

Ook nu weer. Ik wou namelijk helemaal niet iets zeikerigs schrijven. Ik wou iets moois en/of politiek correct's schrijven, waaruit zou blijken hoe maatschappelijk betrokken ik ben en wat voor heldere en creatieve kijk op de wereld ik heb.
Dát gaat hem alvast niet worden.

zie je, want ik heb iets behoorlijk gemiddelds geschreven waaruit nauwelijks enige creativiteit blijkt en een volledige afwezigheid van oplossend vermogen. Het vermogen om te zeiken, wel. Dat is niet zo erg, want het valt nauwelijks op tussen het zeiken van andere mensen over het weer, de NS en het leven over het algemeen.

Of het gezeik van mezelf over het weer, de NS en het leven over het algemeen. Dan kan dit er ook nog wel bovenop.

Mijn punt is eigenlijk dat ik het ga proberen. Ik ga proberen te wennen aan het blogschrijven op deze stomme blogsite, en dan heb ik alvast één ding minder om over te zeuren, klagen, zaniken, jeremejeren.

Plus dat het leven over het algemeen me de laatste tijd reuze meevalt en slecht weer ook weer is. Dus dat zijn nog twee dingen minder.

En de NS, tsja. Ik wil natuurlijk geen traditie breken. De NS faalt, de student klaagt. Dat is net zoiets als de overheid betaalt studiefinanciering, de student koopt er voornamelijk bier van. Dus.

Check mij uiteindelijk toch nog positief in het leven staan!

tweeduizendelfst

Ik ben voornemens me dit jaar aan mijn goede voornemens te houden.

Ik heb zelfs goede voornemens en die heb ik gisteren in bed bedacht. Maakt niet uit dat het al vier januari is trouwens, want de eerste drie dagen van dit jaar was ik ziek, dus ik kan nauwelijks iets verkeerds gedaan hebben om het nu al te verpesten. Behalve misschien behoorlijk chaggerijnig zijn. Maar vandaag is dus eigenlijk pas de eerste dag van het jaar dat het mis kan gaan, want ik ben naar school gegaan en dat stelt één van mijn voornemens al flink op de proef: namelijk het 'niet meer tetrissen op school'. Ik heb besloten dat ik dan beter iets productiefs kan doen. Verhalen schrijven of bloggen of socialiseren met klasgenoten en meer dingen in die richting.
Maar ik had nog meer goede voornemens. Want dit was de praktische en - laten we wel wezen, minder realistische - kant van het verhaal. Het is namelijk de spuigaten uit aan het lopen met mij en tetris en een beetje verslaafd geraakt en een beetje verslaafde gaat redenen zoeken om tóch te mogen tetrissen.

Oké. Maar de persoonlijke goede voornemens.
1. Vrede maken met het jaar 2010. A lot of shit went down, maar ik ben er klaar mee. Of ik wil er klaar mee zijn. En als we toch bezig zijn, wil ik ook vrede hebben met het jaar 2009.

2. Nieuwe situaties aangaan met een open geest en een open hart. Wat stom klinkt in het Nederlands, zodat ik het er nog een keer in het Engels ga zeggen ook, omdat ik het zo officieel bedacht had. 'To encounter new situations with an open mind and an open heart'. Klinkt nog steeds alsof het een quote uit de happinez is, maar maakt niet uit.

3. Numero drie is dat dit alles zal resulteren in a happier state of mind en een positievere kijk op het leven - wat begint met alle negatieve berichten alleen nog maar op Twitter posten (is al één medium minder and a lot less people bothered) tot het helemaal op is.

Oja. En ik ga hardlopen. Waarschijnlijk. Als het warmer is. Net als vorig jaar. (fail)