Leugens.

Ik zat gisteren The Invention of Lying te kijken, een film die gaat over de wereld waar 'liegen' er niet ingeëvalueerd is. Niemand kent het concept 'liegen', iedereen spreekt constant de waarheid. Het is erg verfrissend en het deed me denken dat ik het zelf ook maar eens moet proberen. Omdat, in een wereld waar niemand liegt en elkaar de hele tijd de waarheid vertelt, ook alles out in the open is. Je zegt niet dat je het een mooie baby vind als je het een spuuglelijke baby vind. Dan zeg je 'dat is de lelijkste baby die ik ooit heb gezien en hij is nieteens een beetje schattig'. En als je iemand volstrekt onaantrekkelijk vind dan zeg je 'ik vind je volstrekt onaantrekklijk, je bent te dik, je hebt een spleet tussen je tanden en je ogen staan scheef'. Niet eens stukken van de waarheid verkappen he, gewoon alles alles alles wat je denkt vertellen. Soms ook ongevraagd.
Het lijkt een hele wrede wereld, maar is een wereld waarin we constant liegen of 'de waarheid verzachten' niet veel wreder?
In die film belt dat meisje die lelijke gozer op om te zeggen dat ze er nog eens goed over nagedacht heeft, maar dat ze way out of his league is, dat ze geen lelijke dikke kinderen van hem wil en dat ze niet meer zullen daten.

Ik heb nog nooit een smsje van een jongen gehad waarin hij zei dat ik geen leuke grapjes maak, uit mijn mond stink en bovendien niet kan zoenen en dat hij me dus never nooit meer hoeft te zien. Ik zou wel gekwetst en kwaad zijn als zoiets gebeurde, maar ik zou ook niet nog weken aan hem blijven denken en me afvragen waar het mis was gegaan en waar het dan precies aan lag.
Haha, of een smsje van de strekking

'Ik heb helemaal geen zin om je terug te smsen. Ik heb leukere dingen aan mijn hoofd en je irriteert me mateloos. We gaan niet daten. Laat me met rust.'

Refreshing, of niet?

En dan zou ik ook soms kunnen zeggen:

'Ik wil je niet meer zien want ik vind je niet leuk, je kan niet zoenen en ik ben mijlenver intelligenter dan jij. Stop met tegen me praten want ik antwoord alleen uit beleefdheid.'

In een wereld waar niet gelogen wordt zullen nooit misverstanden bestaan. Natuurlijk bestaat er dan waarschijnlijk ook geen God (discussiepuntje) en ik kan me voorstellen dat dit enigszins deprimerend kan zijn. Er bestaan geen films, want er bestaat geen fictie wat ook de creativiteit voor een groot deel aan banden legt. Niet helemaal natuurlijk, want er zal muziek bestaan en beeldende kunst - dat zijn geen leugens, maar boeken zullen lang niet zo interessant zijn. Een wereld zonder Harry Potter! (of Twilight!) Een wereld zonder advertenties, in elk geval niet met de overtuigingskracht die ze nu hebben. Mijn hele studie zou volslagen nutteloos zijn.

Maar dit alles betekent natuurlijk niet dat er geen gulden middenweg is. Wel een hele moeilijke gulden middenweg. In een wereld waarin iedereen constant eerlijk is kun je het elkaar makkelijker vergeven als je randomly tegen collega's, klasgenoten of mensen op straat zegt dat je lelijk vind, of arrogant, of dat je ze gewoon ronduit niet mag. Of dat je de hele tijd op de straathoek aan iedereen de liefde staat te verklaren, commentaar levert op elk gespierd wasbordje of op elk paar lekkere tieten en je met een uitgestreken gezicht zegt dat je 'het daar wel op zou kunnen'.
Ik heb het eigenlijk voornamelijk over het ontwijken van ongemakkelijke sociale situaties. Zodat je de mensen die jou niet mogen en de mensen die jij niet mag makkelijker uit de weg kan gaan. Zodat het meteen duidelijk is als iemand jou niet leuk vind, of jij iemand niet leuk vind. Zodat je het gewoon zégt als een bepaalde combinatie van kledij niet flatteus is voor het achterwerk.

En ik zou zeggen dat ik de daad direct bij het woord wil voegen, maar dat durf ik helaas niet. Ik ben er nog niet helemaal klaar van, maar I'm getting there. Misschien doe ik het morgen.

(de kleur van deze blogger heeft trouwens bijna dezelfde kleur als de muren in mijn kamer die ik net heb geschilderd!)