op de vrije loop

Af en toe worden we verliefd, dat is nu eenmaal zo - maakt niet uit of je probeert het niet te zijn of niet te worden, iedereen is een keertje de lul. En als je verliefd wordt op iemand van hetzelfde geslacht terwijl je dat helemaal niet verwacht had ben je dubbel de lul, omdat je dan behalve met een verliefdheid waarschijnlijk ook nog met een identiteitscrisis zit, maar daar hebben we het nu niet over.

Ik heb het over verliefd zijn en dat je dan af en toe je fantasie op de vrije loop laat. Voor je het weet zit je met drie kinderen en ben je allebei twintig kilo zwaarder, met een huis en een killer hypotheek en een absolute rotbaan.

Oke. Ik zie het meestal niet zo strontkleurig voor me. Maar als ik mezelf succesvol carrière zie maken, zijn daar nooit een man en kinderen bij betrokken en als ik mezelf zie met man en kinderen zit er geen succesvolle carière in het pretpakket. En kijk, er is nog altijd de combinatie van die twee, maar ik wil - dat weet ik nu al - degelijke opgevoede kinderen met discipline, zodat ze betere keuzes maken dan ik tot nu toe gedaan heb.

Wat ik wel strontkleurig voor me zie (en ik gebruik nu even het woord 'strontkleurig' omdat dat volgens mijn inzichten lijnrecht tegenover de uitdrukking 'rooskleurig' staat) is of ik überhaupt nog iemand zal ontmoeten om verliefd op te worden, op een gegeven moment mee samen te wonen, laat staan in het huwelijksbootje te stappen. Wat belachelijk vooruitstrevend en lichtelijk gestoord klinkt voor iemand van twintig, maar het tegenwoordig meer te maken met mijn state of mind dan dat ik, zoals vroeger, geloof dat er niemand verliefd op mij kan worden. Ten eerste is die state of mind dat ik altijd veel te negatief ben over de levensduur van wat voor relatie dan ook - wat ervoor zorgt dat ik vrijwel altijd gelijk krijg over die levensduur (lopend van een week tot anderhalve maand).

En ten tweede vind ik de jongens die verliefd op mij worden zelden tot nooit leuk. Is een soort van logisch, want de jongens waar ik in het verleden verliefd op ben geweest vonden mij ook zelden tot nooit leuk en ik geloof er heilig in dat dit voor toch zeker de helft van de wereldbevolking moet gelden.

Sommige mensen hebben een talent ontwikkeld dat  ervoor zorgt dat jongens meteen een relatie met ze willen (Eef) en sommige mensen hebben een talent ontwikkeld dat... Nou ja, mijn talent.

Niet dat ik de hoop opgeef of dat ik echt geloof dat ik op mijn veertigste samenwoon met drie katten en een schommelstoel, want dan zou ik mijn goede voornemen om positief in het leven te staan en alles met open armen te ontvangen natuurlijk onwijs breken. Maar dat neemt niet weg dat het moeilijker is dan het lijkt om 'open hearted' en 'open minded' te zijn als je dat al een hele tijd niet meer geweest bent - volgens de teller het laatst in 2008.

Waardoor ik uiteindelijk alleen maar kan blijven dromen dat ik gecast wordt voor een lingerie-fotoshoot en duizenden mannelijke scholieren zullen uitroepen 'DAT LIJF' en ik uiteindelijk menig tienerkamer kan flatteren en hun fantasieën op de vrije loop kan laten gaan.