Ik wist het nooit, maar nu weet ik het wel. Waar ik over vijf jaar wil staan, waar ik over tien jaar wil staan, hoe ik mijn toekomst voor me zie en alles. Als je het me een jaar geleden had gevraagd was ik volledig in paniek geraakt omdat ik helemaal geen toekomstplan hád. Nou ja, dat heb ik nog steeds niet, geloof me, maar ik heb wel doelen.
Ik weet nog wel dat op een dieptepuntje huilend tegen mijn moeder schreeuwde 'maar ik héb helemaal geen doelen, ik héb geen dromen!' En er pislink om werd dat ze me op dat momentje van wanhoop - ja, ook ik heb ze, niet begreep. Maar ik maakte me er destijds echt zorgen om. Blijkt nu natuurlijk allemaal nergens op te slaan, omdat ik ineens wel wist wat ik wilde, misschien heb ik het zelfs altijd al geweten. Ik weet niet meer precies hoe het me zo ineens duidelijk werd, maar ik denk dat het begon op mijn werk. Ik werk namelijk in een kledingzaak wat sommigen van jullie wel of niet weten, en ik moet iedereen altijd heel goed helpen. Dus toen een mevrouw met een kindje van een maand of 5, 6 een wit pak moest passen en geen kinderwagen bij zich had, was ik de vriendelijke winkelbediende die haar kroost wel even braaf zou houden.
Het was een poepedoepie - om dat woord ook maar eens legitiem in een zin te gebruiken. Niet dat ik meteen klapperende eierstokken had ofzo, dat zou raar zijn. Ik ben verdammt noch mahl net 20. Maar in tegenstelling tot wat ik altijd dacht: namelijk dat ik een spuughekel had aan álle kinderen (behalve die in mijn familie - en dat zijn er al zat), besefte ik ineens dat dat onzin was.
Ik vind kinderen leuk.
En als ik later groot ben, wil ik er een stel.
Dus dan moet ik dus een soort van diploma halen, een leuke baan versieren, een beetje carrìere maken, een eigen huisje kopen, een leuke gozert ontmoeten, trouwen (Ja. Trouwen. Ode aan het instituut) en voortplanten.
Want uiteindelijk is dat toch waarom we allemaal op de aarde gezet zijn: om te feesten, en voort te planten. Met iemand met blond haar en blauwe ogen, omdat ik ervan overtuigd ben dat er dan wel mooie kindjes uit móeten komen.
Maarja, Hij lijdt u aan stille wateren en Hij duwt u daarin, dus misschien eindig ik wel met een Chinees of een Marrokaan. Of een Japanner, want die vind ik leuker dan Chinezen - no offense. Of een Pool. Om mijn moeder te pesten. Maar misschien wordt het dan toch nog een verdwaalde Arisch-Duitse Pool ofzo.
Hoewel het toch een beetje creepy is dat ik een twintigjarige ben met een kinderwens (zeg maar dag met je handje tegen eventuele toekomstige Arisch-Duitse Poolvriend).
dinsdag 28 september 2010
maandag 27 september 2010
Guys Guide to Girls Hearts
Geniale ideeen komen meestal in me op in de trein als ik geen schrijfegrei bij me heb (en het bestaan van mijn BB even vergeet), of als ik op het punt sta om in slaap te vallen.
Zo bedacht ik laatst het concept 'Guys Guide to Girls Hearts' waarin ik wel eens even aan iedereen met een piemeltje zou vertellen hoe ze ons vrouwen precies moeten behandelen. Ik had al een hele mooie Catch Phrase - die ik vervolgens direct weer vergat, en ik had ook al besloten dat dit in ongeveer 7 delen wel samen te vatten moest zijn.
Tot het moment waarop ik mijn laptop inschakelde natuurlijk. Toen wist ik ineens niet meer wat te schrijven. Vergelijkbaar met het moment waarop ik boos en/of gekwetst ben en het moment daar is om alles te zeggen, dan krijg ik meestal ook een blackout (en blijf ik heel aardig terwijl ik juist heel vals wil zijn). Maargoed.
Ik zit nu toch in de trein, dus ik heb besloten een samengevatte versie van Guys Guide to Girls Hearts te maken. Wat uiteindelijk natuurlijk zal blijken een zeer subjectieve uitleg naar Mijn hart te zijn, but what can you do...
Stap 1: terug smsen. Ik weet niet hoe alle jongens er over eens zijn dat, zodra ze een vraag krijgen waar ze geen antwoord op weten/ willen geven, het maar 't beste is om deze vraag volledig te negeren.
En God, ik bedoel, ik geloof niet dat jij mijn sms van 10 uur vanochtend pas om kwart voor 11 's avonds leest.
En als we dan zo'n vaag smsje sturen waar eigenlijk niks in staat behalve een mededeling waar je niks mee kan, is dat her teken dat het tijd is voor een lief smsje. Want we hebben nu eenmaal veel aandacht nodig.
Stap 2: Naspel. Kijk, dit is eigenlijk heel simpel. Gewoon een kwestie vsn niet direct omdraaien en beginnen te snurken when the deed is done. Dat is niet aardig. We willen een knuffel en/of arm om ons heen.
Stap 3: Communicatie. Ik zeg niet dat wij dames nu direct sterren in duidelijkheid zijn, met al onze boodschappen tussen de regels door, maar mijn God. Hoezo weten gasten nooit wat ze willen en hoezo kunnen ze het nooit zeggen als ze het wel weten? Ik bedoel, zeg nou zelf, wat is er pijnlijker: iemand die na 1 date zegt 't wordt m niet, of iemand die na weken van vage smsjes en valse hoop besluit dat het welletjes is, jou volledig negeert en twee weken later zijn facebookstatus verandert in 'is in a relationship'?
Ja. Dit waren slechts 3 stappen. Maar ik krijg weer last van mijn BBrsi, which is my que to quit.
Zo bedacht ik laatst het concept 'Guys Guide to Girls Hearts' waarin ik wel eens even aan iedereen met een piemeltje zou vertellen hoe ze ons vrouwen precies moeten behandelen. Ik had al een hele mooie Catch Phrase - die ik vervolgens direct weer vergat, en ik had ook al besloten dat dit in ongeveer 7 delen wel samen te vatten moest zijn.
Tot het moment waarop ik mijn laptop inschakelde natuurlijk. Toen wist ik ineens niet meer wat te schrijven. Vergelijkbaar met het moment waarop ik boos en/of gekwetst ben en het moment daar is om alles te zeggen, dan krijg ik meestal ook een blackout (en blijf ik heel aardig terwijl ik juist heel vals wil zijn). Maargoed.
Ik zit nu toch in de trein, dus ik heb besloten een samengevatte versie van Guys Guide to Girls Hearts te maken. Wat uiteindelijk natuurlijk zal blijken een zeer subjectieve uitleg naar Mijn hart te zijn, but what can you do...
Stap 1: terug smsen. Ik weet niet hoe alle jongens er over eens zijn dat, zodra ze een vraag krijgen waar ze geen antwoord op weten/ willen geven, het maar 't beste is om deze vraag volledig te negeren.
En God, ik bedoel, ik geloof niet dat jij mijn sms van 10 uur vanochtend pas om kwart voor 11 's avonds leest.
En als we dan zo'n vaag smsje sturen waar eigenlijk niks in staat behalve een mededeling waar je niks mee kan, is dat her teken dat het tijd is voor een lief smsje. Want we hebben nu eenmaal veel aandacht nodig.
Stap 2: Naspel. Kijk, dit is eigenlijk heel simpel. Gewoon een kwestie vsn niet direct omdraaien en beginnen te snurken when the deed is done. Dat is niet aardig. We willen een knuffel en/of arm om ons heen.
Stap 3: Communicatie. Ik zeg niet dat wij dames nu direct sterren in duidelijkheid zijn, met al onze boodschappen tussen de regels door, maar mijn God. Hoezo weten gasten nooit wat ze willen en hoezo kunnen ze het nooit zeggen als ze het wel weten? Ik bedoel, zeg nou zelf, wat is er pijnlijker: iemand die na 1 date zegt 't wordt m niet, of iemand die na weken van vage smsjes en valse hoop besluit dat het welletjes is, jou volledig negeert en twee weken later zijn facebookstatus verandert in 'is in a relationship'?
Ja. Dit waren slechts 3 stappen. Maar ik krijg weer last van mijn BBrsi, which is my que to quit.
vrijdag 24 september 2010
mijn vrienden van de NS
Ik wilde weten of ik in de trein ook blogs kan schrijven. En dat kan. Dat is mooi, want ik zit hier nog wel een tijdje.
Ik was vandaag naar Breda, voor school. Heenreis: 3 uur. Terugreis: bij benadering een uur of 4 omdat er op Tilburg een onbemande rugzak was gevonden. Tijd gespendeerd in het museum: 1 uur - en dat is ruim genomen.
De NS heeft deze week blijkbaar besloten om deze week 1 groot dramabedrijf te zijn, met al hun vertragingen en intercity's die achter stoptreinen aan rijden. Daar zou ook een prijs voor uitgereikt moeten worden. Om nog maar te zwijgen over de ellende die de OV-chipkaart onder studenten veroorzaakt...
Maargoed.
Ik moet plassen, en ik ben nog wel een uur of 2 onderweg en als er Iets is waar ik een hekel aan heb is het wel plassen in de trein. Dus als ik Iets niet ga doen vandaag, is het wel plassen in de trein.
Gooi daar bovenop dat ik deze tijd had kunnen besteden aan huiswerk als ik mijn laptop bij me had gehad, en de ellende is compleet, want nu zit ik dus niks te doen en als de eerste de beste nobody te tetrissen op mijn telefoon. En dat gaat gauw vervelen, geloof me. Het enige wat ik eventueel zou kunnen doen is checken wat ik precies allemaal kan doen met die Word-app op mijn BlackBerry, alhoewel ik het daarmee waarschijnlijk het risico om rsi op telopen nogal verhoog, vanwege de houding die ik aan moet nemen om iets te typen op dit ieniemienieschermpje.
Nou ja, dit was tot zover het uurtje 'Klagen met Amelia'. Snaveltjes dicht en oogjes toe. Ofzo. Fabeltjeskrant FTW.
(Omg, dat wijf tegenover me begint te zingen voor haar familie waar ze al een uur lang heel luidruchtig een rare taal mee praat)
Ik was vandaag naar Breda, voor school. Heenreis: 3 uur. Terugreis: bij benadering een uur of 4 omdat er op Tilburg een onbemande rugzak was gevonden. Tijd gespendeerd in het museum: 1 uur - en dat is ruim genomen.
De NS heeft deze week blijkbaar besloten om deze week 1 groot dramabedrijf te zijn, met al hun vertragingen en intercity's die achter stoptreinen aan rijden. Daar zou ook een prijs voor uitgereikt moeten worden. Om nog maar te zwijgen over de ellende die de OV-chipkaart onder studenten veroorzaakt...
Maargoed.
Ik moet plassen, en ik ben nog wel een uur of 2 onderweg en als er Iets is waar ik een hekel aan heb is het wel plassen in de trein. Dus als ik Iets niet ga doen vandaag, is het wel plassen in de trein.
Gooi daar bovenop dat ik deze tijd had kunnen besteden aan huiswerk als ik mijn laptop bij me had gehad, en de ellende is compleet, want nu zit ik dus niks te doen en als de eerste de beste nobody te tetrissen op mijn telefoon. En dat gaat gauw vervelen, geloof me. Het enige wat ik eventueel zou kunnen doen is checken wat ik precies allemaal kan doen met die Word-app op mijn BlackBerry, alhoewel ik het daarmee waarschijnlijk het risico om rsi op telopen nogal verhoog, vanwege de houding die ik aan moet nemen om iets te typen op dit ieniemienieschermpje.
Nou ja, dit was tot zover het uurtje 'Klagen met Amelia'. Snaveltjes dicht en oogjes toe. Ofzo. Fabeltjeskrant FTW.
(Omg, dat wijf tegenover me begint te zingen voor haar familie waar ze al een uur lang heel luidruchtig een rare taal mee praat)
woensdag 22 september 2010
ik mijmer, jij mijmert, wij mijmerden, u hebbe gemijmerd
Ik dacht een paar uur geleden een heleboel hele intelligente dingen, dat weet ik zeker. Nu niet meer, dat moge duidelijk zijn. Nu zit ik alleen nog maar te mijmeren over de tijd dat ik nog wel eens intelligente dingen dacht.
Net zoals ik van de week zat te mijmeren over dat ik zoveel 'cooler' was toen ik nog 18 was. En dat is nog maar twee jaar geleden. Ik heb díngen meegemaakt man. Dat wil je niet weten. Ik heb DINGEN meegemaakt man...
Ja. Ik zeg dat nu heel luchtig, maar ingewijden weten precies wat ik bedoel. Zoals die ene keer dat ik en een vriendin (je weet wie je bent) op een feestje bij Timboektoe besloten dat we wilden gaan zwemmen, en dat we toen we uitgebadderd waren onze kleren kwijt waren geraakt. En voor de record: we waren skinnydippen. En toen moesten we om hulp vragen aan de mensen die op dat moment een nachtelijke romantische strandwandeling aan het maken waren... Móóie tijd was dat.
Het feit dat we ons überhaupt constant als beesten met ritmegevoel gedroegen, toen, vroeger. De wereld lag letterlijk aan onze voeten en we konden alles doen en laten wat we wilden. Dacht ik, teminste.
Maar ergens along the track ben ik een verantwoordelijke saaie ouwe doos geworden - blijkbaar hebben mijn ouders dan toch iets goed gedaan.
Getver. Eigenlijk gun ik ze dat niet.
En daar kwam dat jeugdsentimentele gemijmer dus vandaan. En niet het hele zielige soort, of het soort waar vroege jeugdtrauma's uit voortgroeien, maar meer dat ik-krijg-er-een-vage-glimlach-bij-soort. Zeg maar.
(...)
Ja. En eigenlijk is het ook allemaal gelul. Ik ben helemaal niet verantwoordelijker geworden. Ik heb alleen wat minder geld.
Net zoals ik van de week zat te mijmeren over dat ik zoveel 'cooler' was toen ik nog 18 was. En dat is nog maar twee jaar geleden. Ik heb díngen meegemaakt man. Dat wil je niet weten. Ik heb DINGEN meegemaakt man...
Ja. Ik zeg dat nu heel luchtig, maar ingewijden weten precies wat ik bedoel. Zoals die ene keer dat ik en een vriendin (je weet wie je bent) op een feestje bij Timboektoe besloten dat we wilden gaan zwemmen, en dat we toen we uitgebadderd waren onze kleren kwijt waren geraakt. En voor de record: we waren skinnydippen. En toen moesten we om hulp vragen aan de mensen die op dat moment een nachtelijke romantische strandwandeling aan het maken waren... Móóie tijd was dat.
Het feit dat we ons überhaupt constant als beesten met ritmegevoel gedroegen, toen, vroeger. De wereld lag letterlijk aan onze voeten en we konden alles doen en laten wat we wilden. Dacht ik, teminste.
Maar ergens along the track ben ik een verantwoordelijke saaie ouwe doos geworden - blijkbaar hebben mijn ouders dan toch iets goed gedaan.
Getver. Eigenlijk gun ik ze dat niet.
En daar kwam dat jeugdsentimentele gemijmer dus vandaan. En niet het hele zielige soort, of het soort waar vroege jeugdtrauma's uit voortgroeien, maar meer dat ik-krijg-er-een-vage-glimlach-bij-soort. Zeg maar.
(...)
Ja. En eigenlijk is het ook allemaal gelul. Ik ben helemaal niet verantwoordelijker geworden. Ik heb alleen wat minder geld.
Abonneren op:
Posts (Atom)