toekomstmuziek

Ik wist het nooit, maar nu weet ik het wel. Waar ik over vijf jaar wil staan, waar ik over tien jaar wil staan, hoe ik mijn toekomst voor me zie en alles. Als je het me een jaar geleden had gevraagd was ik volledig in paniek geraakt omdat ik helemaal geen toekomstplan hád. Nou ja, dat heb ik nog steeds niet, geloof me, maar ik heb wel doelen.
Ik weet nog wel dat op een dieptepuntje huilend tegen mijn moeder schreeuwde 'maar ik héb helemaal geen doelen, ik héb geen dromen!' En er pislink om werd dat ze me op dat momentje van wanhoop - ja, ook ik heb ze, niet begreep. Maar ik maakte me er destijds echt zorgen om. Blijkt nu natuurlijk allemaal nergens op te slaan, omdat ik ineens wel wist wat ik wilde, misschien heb ik het zelfs altijd al geweten. Ik weet niet meer precies hoe het me zo ineens duidelijk werd, maar ik denk dat het begon op mijn werk. Ik werk namelijk in een kledingzaak wat sommigen van jullie wel of niet weten, en ik moet iedereen altijd heel goed helpen. Dus toen een mevrouw met een kindje van een maand of 5, 6 een wit pak moest passen en geen kinderwagen bij zich had, was ik de vriendelijke winkelbediende die haar kroost wel even braaf zou houden.
Het was een poepedoepie - om dat woord ook maar eens legitiem in een zin te gebruiken. Niet dat ik meteen klapperende eierstokken had ofzo, dat zou raar zijn. Ik ben verdammt noch mahl net 20. Maar in tegenstelling tot wat ik altijd dacht: namelijk dat ik een spuughekel had aan álle kinderen (behalve die in mijn familie - en dat zijn er al zat), besefte ik ineens dat dat onzin was.
Ik vind kinderen leuk.
En als ik later groot ben, wil ik er een stel.
Dus dan moet ik dus een soort van diploma halen, een leuke baan versieren, een beetje carrìere maken, een eigen huisje kopen, een leuke gozert ontmoeten, trouwen (Ja. Trouwen. Ode aan het instituut) en voortplanten.
Want uiteindelijk is dat toch waarom we allemaal op de aarde gezet zijn: om te feesten, en voort te planten. Met iemand met blond haar en blauwe ogen, omdat ik ervan overtuigd ben dat er dan wel mooie kindjes uit móeten komen.
Maarja, Hij lijdt u aan stille wateren en Hij duwt u daarin, dus misschien eindig ik wel met een Chinees of een Marrokaan. Of een Japanner, want die vind ik leuker dan Chinezen - no offense. Of een Pool. Om mijn moeder te pesten. Maar misschien wordt het dan toch nog een verdwaalde Arisch-Duitse Pool ofzo.
Hoewel het toch een beetje creepy is dat ik een twintigjarige ben met een kinderwens (zeg maar dag met je handje tegen eventuele toekomstige Arisch-Duitse Poolvriend).