Ik haat het dat dunne oude mensen er altijd zo breekbaar uit zien. Ze stimuleren mijn jank-reflex. Maar mollige oude mensen hebben hartproblemen en/of diabetes.
Het is dus kiezen of delen: heuptransplantatie of hartfalen...
Wat me op het volgende punt brengt, namelijk het fenomeen 'oud worden'. Dat zie ik dus helenaal niet zitten. Ik vond twintig worden twee wekeb geleden al een complete ramp, zo niet een crisis, of de zevende laag van de hel. Maar stel je voor dat ik op een dag zo'n kromme breekbare bejaarde ben! Of the other way around. Natuurlijk zitten er coordelen aan het oud-zijn, en daarmee bedoel ik het Echt Oud Zijn. Bijvoorbeeld dat je altijd mag zitten in de bus. En dat je luidkeels mag klagen over 'die jeugd van tegenwoordig'. En dat je je kleinkinderen belachelijk mag verwennen, en nog maar een keer tegen je eigen kinderen mag zeggen dat ze het nog steeds niet goed doen en dat ze niet vaak genoeg langskomen. En je kan het leven van je schoonzoon een living hell maken uit wraak op alle mannen.
Dat zijn dan toch weer een paar dingen om naar uit te kijken.
Misschien valt het allemaal toch wel weer mee met dat Echt Oud Zijn. Ik verheug me er ook op om terug te kunnen kijken op mijn leven en dan te kunnen zeggen: dat heb ik toch maar mooi allenaal gedaan!
2 opmerkingen:
Briljant weer Ameel, blij dat ik je blogjes weer kan lezen!
ps: ik kan je verzekeren dat ik me verheug op het stukje schoonzoon en livin'hell... ;-)
ok je woordverificatieding heeft mijn ellenlange berichtje over oud worden helemaal weggehaald.
ik herinner me alleen nog dat ik allenaal een geweldige typo vind.
Een reactie posten