Ik dacht een paar uur geleden een heleboel hele intelligente dingen, dat weet ik zeker. Nu niet meer, dat moge duidelijk zijn. Nu zit ik alleen nog maar te mijmeren over de tijd dat ik nog wel eens intelligente dingen dacht.
Net zoals ik van de week zat te mijmeren over dat ik zoveel 'cooler' was toen ik nog 18 was. En dat is nog maar twee jaar geleden. Ik heb díngen meegemaakt man. Dat wil je niet weten. Ik heb DINGEN meegemaakt man...
Ja. Ik zeg dat nu heel luchtig, maar ingewijden weten precies wat ik bedoel. Zoals die ene keer dat ik en een vriendin (je weet wie je bent) op een feestje bij Timboektoe besloten dat we wilden gaan zwemmen, en dat we toen we uitgebadderd waren onze kleren kwijt waren geraakt. En voor de record: we waren skinnydippen. En toen moesten we om hulp vragen aan de mensen die op dat moment een nachtelijke romantische strandwandeling aan het maken waren... Móóie tijd was dat.
Het feit dat we ons überhaupt constant als beesten met ritmegevoel gedroegen, toen, vroeger. De wereld lag letterlijk aan onze voeten en we konden alles doen en laten wat we wilden. Dacht ik, teminste.
Maar ergens along the track ben ik een verantwoordelijke saaie ouwe doos geworden - blijkbaar hebben mijn ouders dan toch iets goed gedaan.
Getver. Eigenlijk gun ik ze dat niet.
En daar kwam dat jeugdsentimentele gemijmer dus vandaan. En niet het hele zielige soort, of het soort waar vroege jeugdtrauma's uit voortgroeien, maar meer dat ik-krijg-er-een-vage-glimlach-bij-soort. Zeg maar.
(...)
Ja. En eigenlijk is het ook allemaal gelul. Ik ben helemaal niet verantwoordelijker geworden. Ik heb alleen wat minder geld.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten