O My God. Ik moet het opschrijven.
Ik ben echt pissig. Maar écht pissig. In de trant van dat het voelt alsof iemand een vuurtje in me heeft aangestoken dan me nu van binnenuit opvreet.
En het ergste is nog dat het me is verboden om dit soort dingen te mogen bloggen, vanwege, omdat, weetikveel. Privacy ofzo? En als ik daaraan denk wordt ik nog veel bozer. En ook een beetje verdrietig van machteloosheid, omdat ik geen zin heb om in een 'warzone' te wonen en graag de algemene vrede wil bewaren hier in huis, doe ik maar wat men me zegt. Maar misschien is het tijd om mijn maandelijk inkomsten bij elkaar op te tellen, een nieuwe baan te zoeken en gewoon uit huis te gaan, want ik voel me hier niet meer zo lekker.
Ik vind het niet leuk meer dat mijn keuzes me uit handen genomen worden omdat ik de 'verkeerde' keuzes maak.
Ik denk niet dat ze - en ze zijn in dit geval mijn 'ouders' (en dat zet ik tussen aanhalingstekens omdat ik eigenlijk te boos ben om aan stiefvadertje lief te referen als zijnde mijn 'ouder') - begrijpen dat het míjn keuzes zijn. En ik denk ook niet dat ze begrijpen dat het voor mij niet als een 'verkeerde' keuze voelt.
Ik krijg alleen maar blabla-toekomst en blabla-verantwoordelijkheid en blabla-reputatie over me heen en ik ken niet eens een nummer dat ik op mijn viool kan spelen dat boos genoeg klinkt om het te kunnen uiten. En er bestaan geen woorden ook.
Misschien moet ik een paar rondjes hard gaan lopen.
En ik zweer dat die twee kilo's die ik deze week ben kwijtgeraakt verdwenen zijn vanwege de stress.
Als het zo voelt als je binnenkomt is het geen 'thuis'. Dan is het gewoon 'huis'.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten