vliegen

Getver, vandaag zit mijn hoofd weer zo vol met gedachten dat ik nieteens rustig kan lezen zonder dat mijn leven verstrikt raakt met dat van de personages in mijn boek. Ik weet niet waarom mijn ouders erop staan om me eens in de zoveel tijd zo'n verschrikkelijk opgesloten gevoel moeten bezorgen. To keep me on my toes ofzo, me eraan herinneren dat ik het huis niet uit ben en me dus moet houden aan hun regels? Waarom is het nog steeds nodig om met die dreiging in hun stem tegen me te spreken, en me dan aan te kijken alsof ik met onmiddelijke ingang mijn gedrag aan moet passen, mijn acties ongedaan moet maken en hen ook nog op mijn blote knietjes moet bedanken omdat ze me hebben gered van een zekere ondergang?
Misschien vind ik het wel fijn om in hoog tempo op een afgrond af te stevenen en pas tijdens de val te ontdekken of ik eigenlijk wel kan vliegen.
Ik ga niet doen wat ze willen omdat zij dat willen. Ik wil doen wat IK wil omdat ik dat wil en als dat soms hetzelfde is als wat zij willen, is dat alleen maar fijn. Ik snap best dat ze me willen behoeden voor fouten die ze misschien zelf ooit hebben gemaakt, maar ik wil mijn eigen fouten graag maken. Maakt niet uit dat ik af en toe pijnlijk op de bodem van die afgrond terecht kom.
Des te fijner voelt het als ik er die ene keer achter kom dat ik kan vliegen.