Ik vind het wel jammer dat ik steeds cryptischer wordt in wat ik allemaal op mijn blog schrijf en dat het steeds moeilijker wordt om te achterhalen wat ik eigenlijk bedoelde toen ik dat schreef. Was ik soms gedumpt die dag? Had ik ruzie met mijn ouders? Of moest ik gewoon heel nodig plassen terwijl ik in een trein zat die vertraging had? Dat is vervelend, voor het teruglezen en ook voor mensen die lezen wat ik schrijf, kan ik me zo voorstellen.
Dus. Vandaag ga ik het precies vertellen, of ze dat thuis nou leuk vinden of niet.
Ik had per ongeluk een overhemd in de was gedaan dat nieuw was en dus af heeft gegeven in de was. En nu onweert het hierbinnen.
Nu voelt het weer alsof ik over eieren moet lopen en durf ik nauwelijks te ademen. Ik heb een foutje gemaakt, een domme fout. Ik heb mijn excuses aangeboden. Maar ik voel me nog steeds enorm bezwaard en ik durf nauwelijks nog te bewegen in mijn eigen huis.
En daarom wil ik het huis uit. Omdat ik daar een hekel aanheb. Omdat ik het nooit fijn vind om thuis te komen. Omdat ik me altijd zorgen maak en me afvraag of ik alles wel goed genoeg heb gedaan.
En dat is niks om cryptisch over te zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten