Best Friend Blues

You could be my best friend, and we would be together, we could hold hands
Laugh at the world together when they refuse to understand
Because you know they won't, I know it, too

You could be my best friend, and it would last forever, we could be the future
And beat the past together, play by no one's rules, dear
Because you know I won't, I know it, too

I cried a little today, not on the outside
But the tears can't disappear from the surface of my soul
On the inside it is cold
And we both know it, I know we do

This is not me, singing the blues, this is a lovesong, cause I know...
You could be my best friend

Het is een soort van af. Maar toch niet. Want het heeft geen melodie en geen ritme en geen vorm. Maar het gevoel is er alvast, zo ongeveer. Een beetje. Een stukje.
Ik kon niet slaoen, dus daarom. Ik wordt de afgelopen weken geplaagd, belaagd, in duistere steegjes verkrácht, door herinneringen. Ze besluipen me in het donker als ik alleen ben, ze komen stilletjes van onder mijn stoel als ik in de trein zit. Het is een verlaatte reactie op emoties die ik besloot te onderdrukken. En van de week dacht ik 'goh, laat ik mezelf vandaag eens een dag gunnen om hierover na te denken'. En dat deed ik. De rest van de week. Om tot de conclusie te komen dat ik destijds misschien beter na had moeten denken.
Mosterd na de maaltijd? I think so!
Ja. We gaan terug naar cryptisch, zodat ik als ik vierentwintig ben lekker niet meer weet waar dit over ging. Maar dat ik wel bij mezelf denk: 'Wat heb ik het toch lekker beeldend opgeschreven'.

Ah, het leven bij het 'als-jij-niet-gekwetst-bent-ben-ik-ook-niet-gekwetst-principe'. Ik denk dat ik er steeds beter in wordt, maar 't komt toch telkens weer neer op uitstel van executie. En deze week was executie. Volgende week het vagevuur. Hopelijk gauw gevolgd door de wedergeboorte.